Það var ekki enn runnið af honum eftir sólarhringslangan túrinn og bjórinn hafði strax áhrif á hann þrátt fyrir margra ára stífa þjálfun í drykkjuþoli. Hægt leið hann inn í kunnuglega þokuna með gamla gubbulykt í nösunum.

Hann var virkur félagi í rónagengi staðarins. Stundum dragnaðist hann óstöðugur á fótunum gegnum bæinn, fullur og villuráfandi. Hann hlaut samúðina og hún fyrirlitninguna. Í raun ætti því að vera öfugt farið. Hún átti samúðina skilið, hann fyrirlitninguna.
Það var veikleiki hans sem hafði mótað líf hennar. En veikleika hans myndi hún ekki bera framar.
Hún sat kyrr í marga klukkutíma og strauk á honum ennið. Hann hreyfði sig einstaka sinnum í dáinu, en róaðist við snertinguna.

Úti gekk lífið sitt vanagang, en inni stóð tíminn kyrr.


Camilla Läckberg (með smá breytingum)